Wellicht hebben jullie mijn blog over de Ramadan al gelezen, in deze blog vertel ik jullie wat meer over wie ik ben en hoe ik bij Finedat terecht ben gekomen.

Mijn naam is Selma, 23 jaar jong en woonachtig in Ridderkerk. Ridderkerk? Yup, een dorp in de buurt van Rotterdam. Het is nogal een eindje van Ridderkerk naar het hoofdkantoor van Finedat in Amsterdam, maar het is het meer dan waard!

Wat de meeste mensen niet weten, is dat ik uit Twente kom (spreek uit als Twentuh). Het Twentse accent zit nog altijd een beetje in mij. Laatst zei ik op kantoor: ‘ik ben niet goed te pas’, waarop collega’s dachten dat dit betekent dat je niet goed kan lopen of zo, maar in het Twents betekent dit ‘ik voel mij niet zo lekker’. En ik maar denken dat het een typisch Nederlandse zin is! Gelukkig kon iedereen er om lachen.

Ik heb Bedrijfskunde gestudeerd aan het Saxion in Enschede. In de laatste fase van mijn studie kreeg ik de kans om op de HR afdeling van Rabobank mee te werken. Dit was mijn eerste ervaring binnen de bancaire sector en het beviel goed. Het was een zware periode binnen de branche omdat er veel reorganisaties gaande waren, maar voor mij was het juist erg leerzaam om zo’n periode van dichtbij mee te maken.

Na het afronden van mijn studie ben ik getrouwd en verhuisd naar Ridderkerk. Ik moet bekennen dat ik het erg lastig vond om een passende baan te vinden, want ik vond eigenlijk alles wel leuk en interessant om te proberen. Ook wordt je als pas afgestudeerde veel benaderd door recruiters, die er alles aan doen om je binnen te trekken. Vaak kreeg ik het gevoel dat ze niet oprecht waren en dingen mooier maakten dan dat het daadwerkelijk was.

Ik bleef best kritisch, want ik wilde niet de eerste en beste functie aannemen. Ik vond het belangrijk om een klik met de functie én het bedrijf te hebben voordat ik aan een nieuwe baan begon. Via via kwam ik in contact met Finedat voor een functie als hypotheekacceptant. Er werd mij verteld dat zij oprecht met je meedenken en bemiddelen in de bancaire sector en ik dacht: waarom ook niet, een gesprek kan geen kwaad.

Al tijdens de eerste paar minuten van het gesprek merkte ik een groot verschil ten opzichte van alle andere gesprekken die ik heb gevoerd met bedrijven. Hier ging het echt om mij, om wie ik ben en waar ik energie van krijg. We kwamen al snel tot de conclusie dat een rol als hypotheekacceptant niks voor mij is. Vanuit dit punt gingen we verder kijken wat er wel bij mij past.

Uiteindelijk vroeg ik of ik misschien intern aan de slag kon als recruiter. Eigenlijk stond daar geen vacature voor open, maar toch zagen ze het wel zitten! Ik begon als recruiter met het doel om uiteindelijk door te stromen richting HR. Na iets meer dan een jaar kwam deze kans! Inmiddels werk ik al zo’n 3 maanden op de HR afdeling en dit bevalt goed. Er zijn nog genoeg dingen om te leren en mij verder te ontwikkelen en dat maakt het juist interessant. Inmiddels heb ik een vast contract gekregen en komen ze niet meer van mij af!

We sluiten de blog af met een Twentse groet haha: ajuus! (=doei).

Menu